W dniu 8 października 2021 roku, w Warszawie, z inicjatywy Krajowego Sekretariatu Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa NSZZ „Solidarność” odbyła się międzynarodowa konferencja pt. „Przyszłość modelu ochrony środowiska leśnego w kontekście komunikatu Komisji Europejskiej na temat Strategii bioróżnorodności 2030”.

Pełny zapis konferencji znajduje się w internecie, pod linkiem: https://www.lasy.gov.pl/pl/informacje/aktualnosci/miedzynarodowa-konferencja-na-temat-strategii-bioroznorodnosci-2030

Konferencja została objęta Patronatem Honorowym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy i była współorganizowana przez Ministra Klimatu i Środowiska oraz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych.

Wzięło w niej udział 160 uczestników, naukowców, praktyków oraz społeczników, reprezentujących leśnictwo, ochronę przyrody i drzewnictwo. Z zagranicy przybyli przedstawiciele Estonii, Niemiec, Włoch, EOS – Europejskiego Stowarzyszenia Przemysłu Tartacznego, EUSTAFOR – Europejskiego Stowarzyszenia Lasów Państwowych, EKES – Europejskiego Komitetu Społeczno-Gospodarczy, FACE – Europejskiej Federacji na rzecz Łowiectwa i Zachowania Przyrody, DFV – Niemieckiego Towarzystwa Leśnego.

Konferencję otworzyli: pan Tomasz Markiewicz (wice Prezydent UEF – Międzynarodowej Unii Leśników), pan Zbigniew Kuszlewicz (Przewodniczący KSZNOŚiL NSZZ „Solidarność”), ministrowie Paweł Sałek (Kancelaria Prezydenta RP), Michał Kurtyka (Minister Klimatu i Środowiska), Edward Siarka (Pełnomocnik Rządu ds. Leśnictwa i Łowiectwa), Małgorzata Golińska (Sekretarz Stanu w MKiŚ), europosłanka Anna Zalewska oraz pan Józef Kubica (Dyrektor Generalny Lasów Państwowych).

W części referatowej występowali:

  • Franziska Schier (Instytut Leśnictwa Międzynarodowego i Ekonomiki Leśnictwa, będącego częścią federalnego Instytutu im. von Thűnen’a), omawiając potencjalny efekt relokacji na rynku leśnym i drzewnym,
  • dr Konrad Tomaszewski (ekspert NSZZ „Solidarność”), prognozując skutki społeczno-gospodarcze ewentualnego urzeczywistnienia strategii na terenie Polski. Podkreślał zagrożenia dotyczące ograniczenia produkcji rynkowej i nierynkowej, ograniczenia funduszu leśnego, a co za tym idzie zagrożenia dla egzystencji unikatowego modelu funkcjonowania Lasów Państwowych, więc także zagrożenie dla ponadstandardowego wspomagania przez LP administracji publicznej (50 przypadków w sferze imperium i dominium), oraz proponując alternatywne podejście do działań proklimatycznych, poprzez intensyfikację pochłaniania CO2,
  • prof. Tomasz Zawiła-Niedźwiecki i prof. Jarosław Socha (Komitet Nauk Leśnych i Technologii Drewna Polskiej Akademii Nauk), omawiając przyrodnicze i ekonomiczne skutki wdrożenia unijnej strategii bioróżnorodności 2030, apelowali o respektowanie dorobku nauki w tworzeniu polityki europejskiej oraz o przywrócenie znaczenia współpracy oraz przekazu

informacji na linii „science-policy-practice”, z którego w procesie tworzenia unijnych strategii bioróżnorodności i leśnej, człon „nauka” jest traktowany marginalnie,

  • Aigar Kallas (Dyrektor Generalny Lasów Państwowych Estonii oraz Wice Prezydent EUSTAFOR), przedstawiając wpływ inicjatyw unijnych na lasy państwowe, w skali krajowej i europejskiej, podkreślając konsekwencje tych inicjatyw,
  • Georg Schirmbeck (Przewodniczący Niemieckiej Federalnej Rady Leśnictwa), Bogdan Witkowski (Niemieckie Towarzystwo Leśne), proponując zacieśnienie współpracy krajów unijnych o znaczącej lesistości, w celu silniejszej artykulacji zagrożeń i wyzwań,
  • Jarosław Kuczaj (doradca FACE), omawiając znaczenie zachowania różnorodności biologicznej podkreślał rolę aktywnej gospodarki leśnej, w tym łowieckiej,
  • Sylwia Melegari (EOS), przedstawiając konsekwencje wdrożenia strategii leśnej oraz bioróżnorodności dla przemysłu drzewnego w skali Europy,
  • Rafał Gruszczyński (Polska Izba Gospodarcza Przemysłu Drzewnego), omówił zagrożenia, jakie opublikowane strategie niosą dla polskiego sektora drzewnego,
  • Tadeusz Majchrowicz (Zastępca Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” oraz EKES), zadeklarował wsparcie ze strony związków zawodowych dla sektorów tak ważnych dla zapewnienia miejsc pracy w Polsce oraz podkreślał rolę małych i średnich przedsiębiorstw w gospodarce narodowej, a wszak 60% zakładów przerobu drewna to SME,
  • ks. prof. Stanisław Ormanty – omawiał zagadnienia związane z filozofią przyrody, zadając pytanie, czy przyroda wymaga ochrony przed człowiekiem, czy ma służyć człowiekowi? Apelował o jasną artykulację prawdy, konkludując, że „lepsza jest prawda niż słodkie iluzje”.

Konferencję podsumował min. Paweł Sałek, łącząc wnioski konferencyjne z obowiązującym w Polsce oraz Unii Europejskiej prawodawstwem. Podkreślił równocześnie konieczność respektowania wyników badań naukowych.

Podczas obrad oraz ożywionej dyskusji uczestnicy konferencji sformułowali wnioski, które podsumowała Komisja w składzie: pan Piotr Borkowski (EUSTAFOR), prof. dr hab. Bogdan Brzeziecki (Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego – SGGW) oraz prof. dr hab. Piotr S. Mederski (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu – UPP). Komisja podzieliła wnioski na ogólne oraz szczegółowe, dotyczące wpływu przyjętych Strategii na środowisko i na gospodarkę.

I. Wnioski ogólne

1.         Z wielu badań naukowych wynika, że ochrona ścisła (bierna) często zawodzi jako metoda utrzymania wysokiego poziomu różnorodności biologicznej ekosystemów leśnych strefy umiarkowanej. Ujemne efekty ochrony ścisłej w odniesieniu do lasów (tj. ustępowanie i zanik wielu elementów bioróżnorodności) zaznaczają się szczególnie mocno w przypadku tych obiektów, w których ta forma ochrony stosowana jest w ciągu odpowiednio długiego okresu (minimum kilkadziesiąt lat).

2.         Występująca w Polsce pilna potrzeba przebudowy wielu drzewostanów wymaga czynnego udziału człowieka. Poddanie tychże drzewostanów ochronie ścisłej nieuchronnie doprowadzi do ich rozpadu spowodowanego gradacjami owadów i rozwojem grzybów patogenicznych.

3.         Wzrost powierzchni wyłączonych z użytkowania w skali proponowanej w unijnych Strategiach 2030, bioróżnorodności i leśnej, jest zagrożeniem dla funkcji przyrodniczych (zmniejszenie bioróżnorodności) oraz ekonomicznych. Dodatkowo, zwiększenie powierzchni chronionych w proponowanej skali zwiększy nadmierne użytkowanie lasów poza Europą, m.in. w lasach tropikalnych.

4.         Wymóg ochrony ścisłej 10% powierzchni lądowej w wielu krajach, m.in. w Polsce, musiałby być zrealizowany głównie kosztem lasów. Należałoby się liczyć z tym, że co najmniej 40% powierzchni leśnej musiałoby zostać wyłączone z użytkowania. Miałoby to ogromne, ujemne konsekwencje społeczne i gospodarcze. Wpływ ograniczenia pozyskiwania drewna zmniejszy przychody Lasów Państwowych o blisko 40%.

5.         Ograniczenie pozyskiwania surowca drzewnego zmniejszy zatrudnienie o ponad 200 000 osób, szczególnie w przemyśle drzewnym, oraz doprowadzi do marginalizacji polskiego przemysłu drzewnego na arenie międzynarodowej.

II. Wnioski szczegółowe

II.1. Wpływ na środowisko:

1.         Z przyrodniczego punktu widzenia, zastosowanie ochrony ścisłej nie zwiększa różnorodności biologicznej, wręcz przeciwnie, bardzo często zmniejsza ogólny poziom różnorodności.

Wyłączanie z użytkowania i poddawanie ochronie ścisłej dużych obszarów leśnych należy ocenić jako szkodliwe, w świetle licznych przykładów z całego świata wskazujących, iż trwałe zachowanie różnorodnych walorów, w tym wartości przyrodniczych, wymaga aktywnej interwencji ze strony człowieka.

2.         Aktywne działania człowieka są także niezbędne z punktu widzenia zwiększenia zdolności adaptacyjnych lasów względem zachodzących i przewidywanych zmian klimatycznych oraz z punktu widzenia możliwości pełnienia przez lasy i gospodarkę leśną funkcji mitygacyjnej względem zmian klimatycznych.

3.         Wyzwaniem obecnych czasów nie jest dalsze zwiększanie powierzchni ‘terenów chronionych’ i wzrost powierzchni objętej ochroną ścisłą; prawdziwym wyzwaniem jest natomiast doskonalenie i wdrażanie na jak najszerszą skalę do praktyki metod zagospodarowania lasów sprzyjających zachowaniu ich prawdziwie wielofunkcyjnego charakteru.

4.         Wobec wysokiego zagrożenia drzewostanów Polski ze strony owadów foliofagicznych i kambiofagicznych oraz znacznego ryzyka uruchomienia procesów wielkopowierzchniowego ich zamierania wskutek zaniechania czynnych działań ochronnych należy podjąć działania zmierzające do ograniczenia proponowanego zasięgu obszarów leśnych objętych ochroną bierną.

5.         Drzewostany o składzie gatunkowym niezgodnym z warunkami siedliskowymi (np. świerczyny, sośniny na siedliskach lasowych) powinny być sukcesywnie przebudowywane w kierunku lasów o możliwie zróżnicowanym składzie gatunkowym zbliżonym do naturalnego i dostosowanym do siedliska, co w obliczu zmian klimatycznych pozwoli obniżyć ryzyko zamierania lasu. W warunkach ochrony ścisłej działania takie nie będą możliwe.

II.2. Wpływ na gospodarkę:

6.         Zmniejszenie pozyskania drewna zwiększy występujący na rynku drzewnym deficyt surowca. Spowoduje to nieunikniony wzrost cen lub też zaprzestanie przerobu z uwagi na brak dostępu do surowca drzewnego.

7.         Ograniczenie pozyskania spowoduje wydłużenie drogi transportowej surowca do odbiorców i oczywisty wzrost kosztów transportu oraz wzrost emisji.

8.         Zmniejszenie podaży drewna będzie miało największy wpływ na branżę tartaczną przerabiającą drewno wielkowymiarowe. Zmniejszenie podaży drewna o 40% może spowodować likwidację lub ograniczenie działalności nawet 90% przedsiębiorstw i zakładów przerobu drewna, z uwagi na duży udział małych/średnich przedsiębiorstw w sektorze leśno-drzewnym.

9.         Ograniczenie pozyskiwania zmniejszy zatrudnienie w przemyśle drzewnym, w przemyśle w ogóle, ale przede wszystkim w obszarach wiejskich, na których surowiec drzewny jest czynnikiem aktywizacji i rozwoju. Ostatecznie doprowadzi to do marginalizacji znaczenia polskich przetwórców drewna na arenie międzynarodowej.

10.       Skala zmniejszenia przychodów Lasów Państwowych będąca następstwem wyłączenia drzewostanów z użytkowania spowoduje załamanie mechanizmu samofinansowania Lasów Państwowych zapisanego w ustawie o lasach z 1991 roku.

W maju roku ubiegłego Komisja Europejska ogłosiła komunikat o przyjęciu Strategii na rzecz bioróżnorodności 2030. Zdaniem Komisji dokument ten stanowiący zasadniczy element Europejskiego Zielonego Ładu „jest wszechstronnym, ambitnym i długoterminowym planem mającym na celu ochronę przyrody i odwrócenie procesu degradacji ekosystemów. Celem strategii jest odbudowa bioróżnorodności w Europie do 2030r., poprzez zastosowanie konkretnych działań i wypełnienie zobowiązań”.

Konsekwencją jej zapisów, jest ogłoszona w lipcu bieżącego roku Strategia leśna 2030. Komisja zaproponowała „nową strategię ochrony i odbudowy lasów w UE. Przewiduje ona m.in. ścisłą ochronę lasów pierwotnych i starodrzewów, odbudowę zdegradowanych drzewostanów i zapewnienie zrównoważonej gospodarki nimi”.

Oba dokumenty wywołały w Europie dyskusję, czy zaproponowane rozwiązania i ścieżki dojścia do nich są właściwe? Czy przyniosą Unii Europejskiej i jej mieszkańcom bezpieczną przyszłość? Czy pomogą w rozwiązywaniu problemów środowiskowych i klimatycznych? Wielu polityków z całej Europy, przeróżnych opcji, wyrażało i wyraża różne, czasami skrajne opinie. Świat nauki przedstawia oceny tych dokumentów. Swoje obawy wyraża przemysł drzewny. Również ekolodzy, w tym leśnicy zastanawiają się, jak będzie wyglądała ochrona ekosystemów leśnych, po wdrożeniu zapisów obu strategii i czy przyniesie ona zamierzony efekt?

Chcemy na te tematy podyskutować i w naszym kraju. Stąd pomysł i propozycja Krajowego Sekretariatu Zasobów Naturalnych, Ochrony Środowiska i Leśnictwa NSZZ Solidarność, aby zorganizować w Warszawie międzynarodową konferencję. Spotkał się on z życzliwą akceptacją i wsparciem Ministra Klimatu i Środowiska, a także Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, a Prezydent RP Pan Andrzej Duda objął nad tym wydarzeniem honorowy patronat.

Zaproszenie na nią przyjęli goście z Brukseli, Estonii, Niemiec i Włoch. Naukowcy, politycy, przedsiębiorcy, urzędnicy i leśnicy.

Ze względów organizacyjnych, a także sanitarnych ilość miejsc jest limitowana, a bezpośrednie uczestnictwo w konferencji możliwe jest tylko za zaproszeniem. Konferencja będzie jednak transmitowana online w języku polskim i angielskim.

Wkrótce przekażemy więcej informacji i szczegółowy program.

Ewentualne pytania można kierować na adres: konferencja.bio@lasy.gov.pl

Warszawa, 8 październik 2021

Po wycofaniu projektu nowelizacji ustawy o lasach /druk 1089/, pod proces legislacji wprowadzono projekt rządowy ustawy o szczególnych rozwiązaniach, związanych ze specjalnym przeznaczeniem gruntów leśnych. Krajowy Sekretariat Zasobów Naturalnych, Ochrony Środowiska i Leśnictwa NSZZ “Solidarność” poza krytyczną oceną wprowadzenia dalece ograniczonej formy konsultacji, wskazuje szereg niejednoznacznych a nawet kontrowersyjnych zapisów, które przedstawiamy w załączonej OPINII

Plik do pobrania: kliknij tutaj

Po jednorocznej przerwie w turnieju Solidarności, spowodowanej obostrzeniami sanitarnymi związanymi z pandemią COVID-19, w dniu 19 czerwca 2021 roku rozegrana została szósta edycja turnieju. Pomimo upalnego dnia, wymagającego od zawodników ekstremalnego wysiłku, widowiskowość wielu pojedynków wprawiała w zachwyt wszystkich obserwatorów. Nic dziwnego – uczestnikami byli między innymi zawodnicy super l pierwszej ligi tenisa stołowego. Zwycięzcą turnieju został Tomasz Tomaszuk, któremu uległ w pojedynku finałowym Artur Daniel. Miejsce trzecie zajął Adrian Więcek, przed Bartoszem Szarmachem. Dzięki głównemu sponsorowi PZU, NSZZ „Solidarność”, Lasom Państwowym, firmie brokerskiej MENTOR oraz KS Darz Bór Karnieszewice, zwycięzcy oraz uczestnicy turnieju zostali obdarowani cennymi nagrodami, z atrakcją kulinarną włącznie.

Plik do pobrania: kliknij tutaj

Korzystając z możliwości zorganizowania kolejnej edycji Turnieju Solidarności w tenisie stołowym o puchar Przewodniczącego NSZZ “Solidarność” Piotra Dudy, informujemy o możliwości zmierzenia się z czołowymi zawodnikami naszego kraju. Turniej ten wpisuje się w 40-tą rocznicę podpisania porozumień sierpniowych. Przesunięcie terminu na końcowe dni jubileuszu, spowodowane jest trwającą pandemią COVID-19.

Szczegóły dotyczące tego wydarzenia znajdziecie Państwo poniżej.

Plik do pobrania: kliknij tutaj

Po opublikowaniu pierwszego Stanowiska Krajowego Sekretariatu ZNOŚiL NSZZ “Solidarność”, przedstawiającego główne zarzuty do koncepcji unijnej Strategii Bioróżnorodności 2030, Zespół Ekspercko-Konsulracyjny opracował drugie opracowanie studialne. Tym razem przedstawiamy szczegółową analizę skutków społecznych i gospodarczych, będących nieuchronnym następstwem urzeczywistnienia w Polsce Strategii.

Załączamy pełną treść opracowania, którego lektura powinna zaniepokoić nawet zagorzałych zwolenników unijnej koncepcji.

Plik do pobrania:kliknij tutaj

Wobec wielu braków i niedoprecyzowanych zapisów w projekcie zmiany ustawy, Krajowy Sekretariat Zasobów Naturalnych, Ochrony Środowiska i Leśnictwa NSZZ “Solidarność” negatywnie ocenia projekt, uwypuklając jego szkodliwość z przyrodniczego oraz gospodarczego punktu widzenia, pogłębiającego także negatywne oddziaływanie na polskie lasy wdrażanej przez KU strategii bioróżnorodności 2030. Pełne stanowisko przedkładamy w formacie PDF

Plik do pobrania: kliknij tutaj

STANOWISKO KSZNOŚiL NSZZ „SOLIDARNOŚĆ”

na temat Europejskiej Strategii Bioróżnorodności do 2030 r.

pod nazwą „Przywracanie przyrody do naszego życia”

(zwanej dalej także Strategią)

Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” w imieniu naszego ruchu związkowego –

wzywa  

do podjęcia przez kompetentne struktury Unii Europejskiej, a także państwa członkowskie realnej współpracy ze wszystkimi interesariuszami, w tym czynnikiem społeczno-zawodowym, pilnych prac dążących do zmiany celów zapisanych w Strategii lub ich interpretacji w dokumentach wdrażających, albowiem w obecnej postaci w zakresie,
w jakim odnosi się do krajobrazów leśnych (zintegrowany zbiór ekosystemów) – ostać się ona nie może, gdyż w europejskich uwarunkowaniach jej urzeczywistnienie doprowadzi m.in. do:

  1. utraty różnorodności biologicznej, której zachowanie w obecnych warunkach klimatycznych nie jest prawem, ale obowiązkiem człowieka;
  2. zwiększenia stopnia zagrożenia trwałości krajobrazów leśnych wynikającego z zewnętrznej antropopresji, a także z naturalnych zmian warunków biotycznych;
  3. istotnego obniżenia europejskiego potencjału naturalnego wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, w średnio i długookresowym horyzoncie czasowym;
  4. konieczności finasowania prywatnych i państwowych gospodarstw leśnych ze środków publicznych;
  5. utraty setek tysięcy miejsc pracy;
  6. wydłużenia łańcucha dostaw, tym samym zwiększając ślad węglowy w produktach wytwarzanych z drewna;
  7. odpływu kapitału i przeniesienia produkcji z terenu UE do innych rejonów świata
    z oczywistym skutkiem zwiększonej emisji CO2.

Podejście monofunkcyjne do ochrony leśnego środowiska przyrodniczego nie może być uznane za rozsądną alternatywę dla wielofunkcyjnej trwale zrównoważonej gospodarki leśnej. Na dziś brak jest wzorców różnorodności biologicznych jako wskaźników właściwego stanu krajobrazów leśnych, z punktu widzenia kształtowania warunków życia, zdrowia
i rozwoju człowieka (z punktu widzenia przywracania „przyrody dla naszego życia”).

             Nowa koncepcja gospodarstw leśnych może stać się dobrym punktem wyjściowym
do prac nad przebudową Strategii i celów w niej zapisanych, głównie za pomocą nowej Strategii leśnej UE – pod tym warunkiem, że zlikwidowane zostaną globalne zagrożenia dla trwałości krajobrazów leśnych, związane m.in. z wywieraną na nie antropopresją zewnętrzną niezwiązaną z prowadzeniem gospodarki leśnej. To na likwidowaniu tej antropopresji powinna przede wszystkim skoncentrować się Strategia i jej cele, a nie na deprecjonowaniu wielofunkcyjnej, trwale zrównoważonej gospodarki leśnej oraz ochrony leśnego środowiska przyrodniczego, realizowanej metodami gospodarki leśnej. Praktyka i nauka dowodzi,
że stosowana od wielu lat w UE wielofunkcyjna, zrównoważona gospodarka leśna jest gwarantem zachowania różnorodności biologicznej, czego nie zapewnia ścisła ochrona.

Uzasadnienie stanowiska

Bariera niejednoznaczności pojęć

Strategia została opracowana bez jednoznacznego i wyczerpującego zdefiniowania kluczowych pojęć, takich jak ochrona ścisła, częściowa, transeuropejska sieć Natura, odtwarzanie funkcji ekosystemowych, lasy pierwotne, czy tzw. „stare lasy”. Jest to jej poważną wadą, która wymaga wyeliminowania w ramach nieuniknionej naszym zdaniem nowelizacji Strategii.

Różnorodność biologiczna pojęciem nad wyraz pojemnym

Zwracamy uwagę na okoliczność, że różnorodność biologiczna globu ziemskiego jest zjawiskiem niematerialnym, na tyle złożonym (pojemnym), iż ustalenie wzorca tejże różnorodności, z uwzględnieniem wszystkich jej aspektów, jest po prostu niemożliwe
bez daleko idących uproszczeń – niezależnie od tego, co by w ogóle miało oznaczać pojęcie wzorcowej różnorodności biologicznej z poszczególnych punktów na nią widzenia.

Kwestie nieuwypuklone w Strategii

Konsekwencjami rozwiązań proponowanych w Strategii będzie ponadto (1) drastyczne obniżenie podaży surowca drzewnego, (2) utrata konkurencyjności branży drzewnej, a w tym utrata czynnika aktywizacji i rozwoju obszarów wiejskich, (3) konieczność daleko idącej przebudowy krajowego i europejskiego porządku prawnego m.in. z zakresu ochrony środowiska, w szczególności zachowania przyrody, leśnictwa i łowiectwa. Konsekwencje zostały również wyartykułowane w stanowiskach różnych podmiotów: państw członkowskich oraz organizacji międzynarodowych branżowych i społecznych.

Imperatyw obejmowania krajobrazów leśnych wielofunkcyjną,
trwale zrównoważoną gospodarką leśną

Odstąpienie na dużych powierzchniach od wielofunkcyjnej trwale zrównoważonej gospodarki leśnej byłoby kardynalnym błędem. Dotychczas okazała się ona dobrym instrumentem zapewniania trwałości i rozwoju ekosystemów leśnych, w tym kształtowania różnorodności biologicznej, ocenianej przez pryzmat zaspokojenia „aksjologicznego” zapotrzebowania społecznego na bezpośredni lub pośredni kontakt z lasami.

Okazała się ona również skutecznym narzędziem realizacji pozaprodukcyjnej funkcji magazynowania bogactwa przyrodniczego w ramach krajobrazów leśnych dla przyszłych potencjalnych potrzeb ludzkich. Realne wykorzystywanie lasów do kształtowania warunków zdrowia, życia i rozwoju człowieka następuje poprzez realizowanie w ramach wielofunkcyjnej trwale zrównoważonej gospodarki leśnej produkcyjnych i pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Funkcji tej, w sytuacji antropopresji i być może naturalnych zmian biotycznych nie należy przeceniać. Na dziś brak jest wypracowanych wzorców różnorodności biologicznych jako wskaźników właściwego stanu krajobrazów leśnych z punktu widzenia wpływu lasu na kształtowanie  warunków życia i zdrowia Człowieka.

Zaniechanie działalności leśnej wpłynie niekorzystnie na zachowanie bioróżnorodności oraz przez negatywne skutki społeczno-ekonomiczne może przyczynić się do zahamowania najważniejszego wyzwania XXI w. jakim jest gospodarowanie na zasadach zrównoważonego rozwoju.

Koncepcja wielofunkcyjnych gospodarstw leśnych, jako alternatywa dla idei lasów monofunkcyjnych oraz dla postulatu unieczynnienia gospodarczego poważnych areałów gruntów leśnych obejmujących drzewostany starszych klas wieku

Koncepcja wielofunkcyjnych gospodarstw leśnych oparta na zasadzie trwałej zrównoważonej gospodarki leśnej jest z powodzeniem realizowana od prawie trzech dekad w skali wielkoobszarowej w lasach państwowych Europy. Przykład polskich Lasów Państwowych dowodzi, że można ją realizować przy zachowaniu szerokich korzyści społecznych
i przyrodniczych bez generowania ogromnych obciążeń dla budżetu państwa.

Realizowanie w podejściu monofunkcyjnym pozaprodukcyjnych funkcji lasu oraz funkcji produkcyjnych, a także koncepcja gospodarczego unieczynnienia znacznych obszarów obejmujących lasy starszych klas wieku, to pomysły zdecydowanie szkodliwe, które w efekcie mogą doprowadzić do uzależnienia leśnictwa od finansowania ze środków publicznych.

O co w istocie chodzi?

Skoro brak jest wypracowanych wzorcowych różnorodności biologicznych dla krajobrazów leśnych, to należy postawić fundamentalne pytanie o retorycznym wręcz charakterze,
czy oby nośny postulat przywracania przyrody człowiekowi, nie ma służyć (przynajmniej
w odniesieniu do krajobrazów leśnych) utrzymaniu aktualnej polaryzacji dobrobytu
w Europie i na Świecie, kosztem szans rozwojowych podmiotów z historycznych względów mniej uprzywilejowanych z formalnym  działaniem  zgodnie z prawem i pozornym respektowaniem doktryny zrównoważonego rozwoju.

Plik do pobrania: kliknij tutaj

Od października 2020 roku trwa proces legislacyjny nad ustawą o Działach Administracji Rządowej /DAR/. W pierwszym projekcie zmiany ustawy / druk sejmowy 738 /, nowy dział leśnictwo i łowiectwo miał być włączony do resortu rolnictwa. Po zainicjowanym przez Krajowy Sekretariat Zasobów Naturalnych Ochrony Środowiska i Leśnictwa NSZZ „Solidarność” spotkaniu z Prezydentem Andrzejem Dudą, doszło do zawetowania ustawy. To wydarzenie doprowadziło do kolejnego spotkania dyskusyjnego z Prezydentem RP oraz Premierem Mateuszem Morawieckim / 14.01.2021 r./, po którym ukazał się nowy projekt ustawy o DAR. W tym projekcie dział leśnictwa i łowiectwa nie podlega już nadzorowi Ministerstwu Rolnictwa, choć brak określenia w projekcie ministra właściwego do spraw leśnictwa i łowiectwa, budzi nadal niepokój. Tak więc „piłka nadal w grze”.